ΤΡΙΛΟΓΙΑ

ΕΛΑ ΜΑΖΙ ΜΟΥ...

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΞΙΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΟΥ. Και σου πηγαίνει, ναι, σου πηγαίνει όπως η λιακάδα στο κάμπο. Πανθομολογουμένος έχεις το πιο ωραίο χαμόγελο που υπάρχει σε γυναίκα. Μόνο εσύ είσαι άξια να φοράς τέτοιο χαμόγελο. Χαμογελάς και αστράφτει ο τόπος.
Έχεις εξυπνάδα, ναι εξυπνάδα στις κινήσεις σου, στη ματιά σου, στο χαμόγελό σου, στον αντίλογο. Σε κάθε κουβέντα που σ’ αγγίζει, φωτίζεις.
Θα ήθελες να σου πω κι άλλα για να βρεις αφορμή να θυμώσεις; Άντε λοιπόν για δοκίμασε να θυμώσεις! Έλα μαζί μου, έλα να κάνουμε μια βόλτα, ένα μικρό περίπατο κάτω από τα δέντρα, με αυτό το φεγγάρι, έλα, έλα, μας περιμένει. Θέλω να βγάλεις ότι νιώθεις κι όχι ότι θεωρείς δίκαιο. Άλλωστε η αγάπη δε λογαριάζει το δίκαιο. Σκέψου το για λίγο και θα δεις ότι έχω ’’δίκιο’’.
Αφού ξέρεις πως είσαι εξαιρετική γυναίκα, τα ξέρεις όλα, τα διαβάζεις όλα, που μπορείς τα πάντα να πεις και τα πάντα να κρίνεις. Και τούτο είναι το απίστευτο. Ότι θα είχες κάθε δικαίωμα να ήσουν επιπόλαια, ανάλαφρη, αέρινη, κι όμως έχεις σωστή κρίση, πραγματικά σωστή κρίση και την πιστεύω. Το ξέρεις και το ομολογεί το σύμπαν!
Μη με παρεξηγήσεις, αυτά τα λόγια είναι περισσότερο λόγια της καρδιάς παρά του μυαλού. Αυτή η στιγμή είναι η ενσάρκωση της ευτυχίας, που σε είδα, που σου μίλησα, που σε άγγιξα, που σε φίλησα.

ΗΜΙΘΑΝΕΙΣ ΟΝΕΙΡΩΝ

ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ ΥΠΕΚΦΥΓΕΣ!
Ή θέλεις ή δεν θέλεις. Οτιδήποτε άλλο είναι δικαιολογίες. Σαν θέλεις κάτι πολύ περιμένεις, υπομένεις, παλεύεις, απομακρύνεσαι από την, εκ του ασφαλούς θέση. Το κάνεις ελεύθερα, δίχως υπολογισμούς και συμφέρον!
Αν δεν θέλεις, επινοείς χίλιες μύριες δικαιολογίες, φανταστικά προσχήματα, μέχρι κι ότι θα πας στο φεγγάρι!
Αν όμως φοβάσαι, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν. Δεν τολμάς να ανάψεις το φυτίλι στο κουτί μέσα στο οποίο κλείνεσαι ή σε έχουν κλειδώσει, δειλιάζεις μπροστά στο χωρισμό και στα θέλω σου! Σε ανύποπτες στιγμές, υποφέρεις από σπασμωδικές αναφλέξεις σαν εσωτερική αιμορραγία, τα χέρια σου περισσότερο από ποτέ τρέμουν και ό,τι έχεις δημιουργήσει, όσο στέρεα κι αν φαίνονται, μετακινούνται, τρίζουν από τους κραδασμούς της καρδιάς και στο τέλος, αργά – αργά καταρρεύουν, γκρεμίζονται αθόρυβα όπως ο ήλιος στο σκοτάδι την ώρα του δειλινού, με μόνο θεατή τον μετανοιωμένο αντικατοπτρισμό του ραγισμένου καθρέπτη σου. Έτσι, νομίζοντας όντως ότι τα πάντα έχουν χαθεί υπάγεσαι αναπόφευκτα, όπως και τόσοι άλλοι, στο τάγμα των ημιθανών ονείρων.
Δυο λόγια ακόμα. Όταν δύο αστέρια συγκλίνουν, είναι η ώρα του φωτός, εκείνη την ώρα δεν υπάρχει κάτι άλλο πέρα από εκθαμβωτική λάμψη, ένωση και γέννηση, πορεία και θέληση.

Υ.Γ.
Στην ευτυχία τίποτα δεν είναι σχετικό.
Όσο δεν τα έχεις όλα, έχεις το δικαίωμα να τα απαιτήσεις.
Δεν είναι ανάγκη, λοιπόν, να υποκύψουμε σε αυτό το καθήκον;

.

[...] ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΤΣΙ [...]

ΔΕ ΘΑ ΣΧΟΛΙΑΣΩ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ αν με πειράζει που δεν είμαστε μαζί, ούτε που δε μ’ αγάπησες έστω και για μια στιγμή, ούτε που δεν κατάλαβες ποτέ πόσο σ’ αγάπησα. Το καταλαβαίνεις αυτό.
Θα σχολιάσω όμως το γεγονός, ότι με υποτίμησες, που ποδοπάτησες και εξευτέλισες με τον πιο χυδαίο τρόπο την αγάπη μου για σένα. Κι όλα αυτά γιατί; Γιατί σ’ αρέσει να πληγώνεις τους άλλους για νιώθεις εσύ καλά. Μάταια προσπάθησα να σου δείξω τι σημαίνει αξιοπρέπεια. Κάποιοι σου έχουν προκαλέσει κακό. Έχεις πληγωθεί, όχι τόσο από σχέσεις αλλά από τη ζωή, δεν φταίω όμως εγώ γι’ αυτό. Μέσα από τέτοια βιώματα κατέληξες να είσαι μια γυναίκα χωρίς ευαισθησία και πνεύμα, ανίκανη να αγαπήσει. Ένα αρπακτικό μεταμφιεσμένο σε κατοικίδιο. Και να ξέρεις κάτι: όχι μόνο εγώ, αλλά κανείς αξιοπρεπείς άντρας δεν θα δεχτεί να γίνει ποτέ κάδος για να πετάς τα σκουπίδια σου.
Αυταπόδεικτα, δεν είμαι εγώ εκείνος που θα σου συστήσει ποιόν θα αγαπήσεις, όχι, αυτό είναι θέμα της καρδιάς σου. Δεν χρειάζεται ωστόσο, να πληγώνεις αυτούς που σε αγαπούν και σε αγκαλιάζουν με τα ευγενέστερα αισθήματα. Οι πράξεις όπως πολύ καλά θα ξέρεις έχουν αποτελέσματα. Όμως ξεχνώ: για σένα είναι δύσκολος ο δρόμος της υπευθυνότητας.
Στην εξέλιξη όλων των παραπάνω φταίω και εγώ: φταίω που άφησα τον εαυτό μου να γίνει σκαλί ν’ ανέβεις, που έκανα χώρο να περάσεις ώστε να φτάσεις σε υπερήφανο ύψος, (που τόσο έχεις ανάγκη), σαν ένα πανύψηλο δέντρο όπως κανείς άλλος δεν σου έχει αφήσει.
Τέλος, είναι φανερό ότι από εσένα ήθελα και περίμενα κάτι παραπάνω, μα δυστυχώς είσαι σαν τις περισσότερες: το ίδιο πράγμα! Φτιαγμένη απ’ τα ίδια κοκάλα, του ίδιους τένοντες, τα ίδια νεύρα, την ίδια σάρκα, τους ίδιους αδένες. Εκατομμύρια από εσένα, εκατομμύρια σαν και εσένα! Και μόνο που σε σκέφτομαι μου προκαλείς αηδία, δεν θέλω να σε ξαναδώ ποτέ πια, όχι, όχι.
Σου γράφω για τελευταία φορά, δεν θα σου ξαναγράψω ποτέ. Μου προκάλεσες κακό, εύχομαι να κάνεις στον επόμενο το καλό που δεν έκανες σ’ εμένα.
Μπορεί ύστερα από καιρό να συνέλθεις, μπορεί να καταλάβεις και να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, μακάρι να γίνει έτσι, αν και δε το πιστεύω γιατί η ψυχή σου είναι πολύ χαλασμένη.

Αντίο, χάρηκα πολύ για τη γνωριμία.